Gazi Çiftliğinde dolaşıp hava alırken oldukça yaşlı bir kadına rasladık.Atatürk attan inerek bu ihiyar kadının yanına sokuldu. 

- Merhaba nine...  Kadın Ata' nın yüzüne bakarak hafif bir sesle;
- Merhaba dedi.
- Nereden gelip nereye gidiyorsun? Kadın şöyle bir duralayıp,
- Neden sordun ki, dedi. Buraların sabısı mısın? Yoksa bekçisi >>mi?  Paşa gülümsedi.
- Ne sahibiyim ne de bekçisiyim nine. Bu topraklar Türk
milletinin malıdır.>Buranın bekçisi de Türk milletinin kendisidir. Şimdi nereden gelip nereye gittiğini söyleyecek misin? Kadın başını salladı.
- Tabii söyleyeceğim, ben Sincan' ın köylerindenim bey, otun güç bittiği,atın geç yetişdiği kavruk köylerinden birindeyim. Bizim mıhtar bana bilet aldı trene bindirdi, kodum Angara'ya geldim.
- Muhtar niçin Ankara' ya gönderdi seni?
- Gazi Paşamızı görmem için. Başını pek ağrıttım da.... Benim iki oğlum gavur harbinde şehit düştü. Memleketi gavurdan kurtaran kişiyi bir kez görmeden ölmeyeyim diye hep dua ettim durdum. Rüyalarıma girdi Gazi Paşa.Bende gün demeyip mıhtara ağnadınca, o da bana bilet alıverip saldı 
Angaraya, giceleyin geldimdi. Yolu neyim de bilemediğimden işte ağşamdan belli böyle kendimi ordan oraya vurup duruyom bey.

- Senin Gazi Paşa' dan başka bir isteğin var mı? Kadını birden yüzü sertleşti.
- Tövbe de bey, tövbe de! Daha ne isteyebilirim ki... O bizim vatanımızı gurtardı. Bizi düşmanın elinden kurtardı. Şehitlerimizin mezarlarını onlara çiğnetmedi daha ne isteyebilirim ondan? Onun sayesinde şimdi istediğimiz gibi yaşıyoruz. Şunun bunun gavur dölünün köpeği olmaktan onun 
sayesinde kurtulmadık mı? Buralara bir defa yüzünü görmek, ona sağol paşam!Demek için düştüm. Onu görmeden ölürsem gözlerim açık gidecek.Sen efendi iyi bir adama benziyon, bana bir yardım ediver de Gazi Paşayı bulacağım yeri 
deyiver. Atatürk' ün gözleri dolu dolu olmuştu, çok duygulandığı her halinden belliydi. Bana dönerek,
- Görüyorsun ya Gökçen, işte bu bizim insanımızdır... Benim köylüm, benim vefalı Türk anamdır bu. Attan indim. Yaşlı kadının elini tuttum anacığım dedim, sen gökte aradığını yerde buldun, rüyalarını süsleyen, seni buralara kadar koşturan Gazi Paşa yani Atatürk işte karşında duruyor.
 Köylü kadın bu sözleri duyunca şaşkına döndü. Elindeki değneği yere fırlatıp, Atatürk'ün ellerine sarıldı. Görülecek bir manzaraydı bu. Ikisi de ağlıyordu. Iki
Türk insanı biri kurtarıcı, biri kurtarılan,ana oğul gibi sarmaş dolaş ağlıyorlardı. Yaşlı kadın belki on defa öptü
atanın ellerini. Ata da onun ellerini öptü. Sonra heybesinden küçük bir paket çıkarttı. Daha doğrusu beze sarılmış bir köy peyniri.Bunu Atatürk' e uzattı;
- Tek ineğimim sütünden kendi ellerimle yaptım Gazi Paşa, bunu sana hediye getirdim. Seversen gene yapıp getiririm. Paşa hemen orada bezi açıp peyniri yedi. Çok beğendiğini söyledi. Sonra birlikte köşke kadar gittik.
Oradakilere şu emri verdi; "Bu anamızı alın burada iki gün konuk edin.Sonra köyüne götürün. Giderken de kendisine üç inek verin benim armağanım olsun."

BİR KÖYLÜNÜN ATATÜRK’E YANITI

       Atatürk, Mersin'e yaptığı gezilerden birinde, kentte gördüğü büyük binaları göstererek sorar :

- Bu köşk kimin?

- Kirkor'un.

- Ya şu koca bina?

- Yargo'nun.

- Ya şu ?

- Salomon'un.

         Atatürk bu kez biraz sinirlenerek sorar :

- Onlar bu binaları yaparken ya siz neredeydiniz? Toplananların arkalarından bir köylünün sesi duyulur : “Biz mi neredeydik? Biz Yemen'de, Tuna Boyları’nda, Balkanlar’da, Arnavutluk Dağları’nda, Kafkaslar'da, Çanakkale'de, Sakarya'da savaşıyorduk Paşam!

         Atatürk bu anısını aktarırken “Yaşamımda sözüne karşılık veremediğim tek kişi bu ak sakallı yaşlı olmuştur.” der dururdu.

(Niyazi Ahmet Banoğlu)